ریزما

دل من دير زماني است که مي پندارد دوستي نيز گلي است

 مثل نيلوفر و ناز ... ساقه ي ترد ظريفي دارد ...

بي گمان سنگ دل است آن که رواني دارد ...

جان اين ساقه ي نازک را دانسته بيازارد ...

 در زميني که ضمير من و توست ...

 از نخستين ديدار هر سخن هر رفتار ... دانه هايي است که مي افشانيم !

برگ وباري است که مي رويانيم ... آب و خورشيد و نسيمش مهراست !

 گر بدان گونه که بايست به بار آيد ...

 زندگي را به دل انگيز ترين چهره بيارايد ...

آنچنان با تو درآميزد اين روح لطيف ...

که تمناي وجودت همه او باشد و بس ...

بي نيازت سازد از همه چيز و همه کس ...

زندگي گرمي دلهاي به هم پيوست ست ... تا در آن دوست نباشد

 همه درها بسته است ... در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز،

عطر جان پرور مهر گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز ...

دانه ها را بايد از نو کاشت ...

 آب و خورشيد و نسيمش را از مايه ي جان خرج مي بايد کرد !

 رنج مي بايد برد ... دوست مي بايد داشت ...

با نگاهي که در آن شوق بر آرد فرياد ...

با سلامي که در آن نور ببارد لبخند ...

دست يکديگر را بفشاريم به مهر ... جام دلهامان را مالامال از ياري ،

غمخواري ... بسپاريم به هم ... بسراييم به آواز بلند ...

شادي روي تو ... اي ديده به ديدار تو شاد ...

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست ...

 تازه ... عطر افشان ... گلباران باد ... 

سلام

 دوستان عزیز این دفعه یه شعر محلی توپ ببخشد جالب با لهجه ی شیرین 

جمی از آقای محمد منوچهری گذاشتم توی وبلاگ که از سایت شرکت پالایش

گاز فجر جم گرفتم.

بسم الله الرحمن الرحيم

دلم هواي پيشتر مي كنه

سي همي چيا دلم هواي پيشتر مي كنه

محمد منوچهري

برگرفته از وبلاگ پر محتوای ریز